Het Woke Virus

Klassieke muziek is racistisch. Mannen zijn deel van een onderdrukkende patriarchie. Blanken zijn racistisch. Universiteiten waren vroeger plaatsen waar kritisch denken werd aangemoedigd, nu zijn het plaatsen waar je leert hoe je moet denken en wat je mag zeggen. Kritiek is uit den boze. Vrije meningsuiting wordt steeds verder aan banden gelegd. Het woke-isme verspreidt zich als een exponentieel vermenigvuldigend virus. Iedereen voelt aan dat hier iets niet klopt. Maar niemand durft nog iets zeggen. Wat is hier in hemelsnaam aan de hand? Waar komt dat nare, bijna religieuze fundamentalisme plots vandaan? Na studie van kritische academici die het ontsporende Woke fenomeen al enkele jaren analyseren en bestrijden volgt hier een analyse hoe we op dit punt aanbeland zijn, waarom deze ideologie gevaarlijk is en wat het einddoel is. Ik eindig met een referentielijst van bronnen, auteurs en denkers.

Om het woke-isme te duiden moeten we terugkeren naar Karl Marx en de conflict theorie. Volgens Marx bestaat de maatschappij uit verschillende klassen die permanent in conflict zijn in een strijd om de schaarse middelen. Economie is voor Marxisten een “zero-sum game”: de ene zijn winst is de andere zijn verlies. Deze visie staat diametraal op het liberalisme dat individuele vrijheid als allerhoogste goed ziet. De visie van het liberalisme is “a rising tide lifts all ships”. We worden allemaal beter van individuele vrijheid, initiatief, privé kapitaal, privaat ondernemerschap en economische groei. Als Knokkenaar verwijs ik naar Leopold Lippens als perfecte illustratie van dat principe. Van de welvaart die hij creëerde voor Knokke werden ook de inwoners in Heist, Ramskapelle en Westkapelle beter en rijker. Hij werd daarom breed gesteund en won verkiezingen met 70 percent van de stemmen. Liberalisme in de praktijk.

Eind jaren 30 formuleerden ontgoochelde Marxisten met denkers als Max Horkheimer, Theodor Adorno en Herbert Marcuse de “Critical Theory (CT)”. Marx legde voordien de nadruk op economie en kapitaal. De Frankfurt School van Horkheimer focuste op het belang van cultuur en de maatschappelijke structuren zélf als systemen van onderdrukking. Dit is een aardverschuiving in het denken. Hier ontstaat het essentiële concept “systemische macht“. Men gaat het Marxistisch conflict nu toepassen op alle culturele en maatschappelijke uitingen zoals cultuur, geloof, kunst, familie. Critical Theory is de idee dat via die structuren “systemische macht” wordt uitgeoefend die tot onderdrukking leidt. Die macht komt dus niet meer van bovenaf zoals bij Marx, maar zit ingebakken in het systeem zélf. De onderdrukten moeten volgens hen “opgevoed” worden om die systemen van onderdrukking bloot te leggen. DE CT aanhangers willen niet alleen die systemen blootleggen, ze willen de maatschappij veranderen en dat willen ze doen door agitatie en activisme. Men gaat dus overal en in alles problemen beginnen zien. Problematisering is een kenmerkend onderdeel van Critical Theory. Geen enkel individu, organisatie of maatschappij kan lang weerstaan aan constante en massale cynische kritiek. Dit is een gevaarlijke denkwijze.

Volgens CT moeten mensen overtuigd worden dat hun leven stukken slechter is dan ze denken. Tot 1937 probeerden wetenschappers en filosofen aan de hand van rigoureuze wetenschappelijke methodes de werkelijkheid te begrijpen. Critical Theory heeft geen belangstelling om de werkelijkheid te begrijpen. Men wil louter aantonen hoe alle bestaande systemen en structuren de mensen in de steek laten. Samengevat: men wil door sociaal activisme de wereld veranderen in overeenstemming met hun normatief kader, door alle bestaande westerse structuren te framen als ‘systemen van onderdrukking’ en deze systematisch aan te vallen door massale cynische kritiek. Het normatief kader van deze theoristen is net als bij Marx een egalitair utopia.

Enter Foucault en de opkomst van het Postmodernisme in de jaren 60. Foucault geloofde dat kennis, macht en waarheid hetzelfde waren. Hij zag wetenschap als een proces om macht uit te oefenen door het zich toe-eigenen van de waarheid. Voor de postmodernisten was wetenschap dus een politiek proces. Waarheid werd bijzaak, het politiek proces erachter was de essentie. Waarheid en kennis zijn voor Foucault culturele constructies. Ze zijn het product van een sociaal en cultureel systeem en de macht die in die systemen ingebed zitten. Kennis is nu gelijk aan macht en macht bepaalt wat wij ‘waar’ en ‘onwaar’ vinden. Macht is niet louter iets wat van bovenaf tot onderdrukking leidt, het is iets wat in alle systemen en structuren ingebed zit. In alle handelingen, taal en interacties. Dat is systemische macht. Iedereen is medeplichtig aan het uitoefenen van macht en het onderdrukken van anderen. Volgens Foucault kunnen we de waarheid niet kennen. ‘”Truth is inaccessible” is het mantra van de postmodernen. Niemand kan de waarheid claimen, alle waarheid is subjectief en onderhevig aan onze vooroordelen en sociale positie, die eigen zijn aan de cultuur waarin we leven.

De ideeën van Foucault en de Frankfurt School hebben decennia gesluimerd, ze vonden weinig weerklank en doofden in de jaren 70 en 80 zo goed als uit. Deze ideeën zijn essentieel om te begrijpen wat we nu meemaken want ze zitten rechtstreeks vervat in het woke-isme. Je kan de dogmatische, totalitaire en gevaarlijke woke ideologie niet begrijpen als je deze bouwstenen niet begrijpt. Eind jaren ’90 zag een handvol activisten een manier om de dogmas van het Postmodernisme en de Critical Theory samen te voegen. Het samensmelten van deze ideologieën tot een gevaarlijke cocktail noemen we “Toegepast Postmodernisme” of “Woke-isme”. De oude postmoderne concepten worden door de woke ideologie verder bewapend en explosief gemaakt door ze te mengen met activisme uit CT en identiteit. ‘Waarheid’ en ‘realiteit’ zijn onder het postmodernisme opgeschoven naar ‘subjectieve waarheid’. Men gaat die concepten nu toepassen op een schier oneindig aantal onderdrukte groepen en minderheden volgens geslacht, ras, sexuele orientatie, fysieke bekwaamheid, geloof…. de lijst is eindeloos. Men gaat de maatschappij steeds verder verdelen en opdelen in een oneindig aantal onderdrukte groepen en minderheden.

Je hebt dus nu ‘jouw’ waarheid als blanke of latino of zwarte of homo of trans of dikkerd… En al die verschillende ‘waarheden’ bestaan in afzonderlijke culturele en sociale omgevingen, dus kunnen we elkaar niet begrijpen. We kunnen niet oordelen, want er bestaat geen objectieve waarheid waarnaar we kunnen verwijzen om die verschillen te overbruggen. Op dat idee uit het postmodernisme gaat men nu de concepten uit de Critical Theory toepassen. We kunnen dan wél oordelen, want systemische onderdrukking die altijd en overal aanwezig is en tot onderdrukking leidt, dat is fout! Critical Theory en Postmodernisme zijn samengesmolten tot een nieuwe revolutionaire visie op macht: dat is het WOKE-isme. Macht is “systemisch” en werkt via iedereen en alle uitingen van cultuur om systemische onderdrukking te creëren en die onderdrukking is gebaseerd op identiteit. Identiteit of het behoren tot een onderdrukte categorie komt steeds op de eerste plaats.

Als overtreffende trap van deze waanzin werd nog het concept van de ‘intersectionaliteit’ toegevoegd. ‘Zwart feminisme’ is niet hetzelfde als een zwarte die toevallig feminist is. Er zijn namelijk verschillende systemen van blanke patriarchale onderdrukking gecombineerd (intersectie) werkzaam tegen zwarte vrouwen. Men gaat nu die onderdrukte categorieën optellen en zo een hiërarchie bepalen. Critici noemen dat smalend de “Oppression Olympics” of de Olympische Spelen van Onderdrukking. Het is de cultus van het slachtofferschap. De groepen die het meest gediscrimineerd wordt genieten de hoogste status. Om ter meeste slachtoffer. Wie zich niet als slachtoffer gedraagt is eigenlijk niet welkom.

We vatten samen: het woke-isme staat diametraal tegenover het liberalisme dat men binnen CT louter ziet als een systeem dat onderdrukking mogelijk maakt en verbergt. Critical Theory ziet het als zijn missie om die onderdrukking zichtbaar te maken en mensen te overtuigen dat hun leven helemaal niet okay is. De constante ‘problematisering’ is typisch woke. In het Westers liberalisme is volgens hen constant onderdrukking aanwezig door de heterosexuele, blanke patriarchie. Intersectionaliteit plaatst identiteit op de eerste plaats. Het is de verheerlijking van het slachtofferschap. Het is dan ook belangrijk te zeggen: ik ben zwart of homo of trans en niet te zeggen ‘ik ben een persoon die toevallig zwart is’ want dat legt teveel nadruk op uw universele menselijkheid. Voor de woke intersectionalisten zijn identiteit en het behoren tot een groep het allerbelangrijkste. Uw mens-zijn en individualisme is totaal ondergeschikt.

We zijn nu klaar om veelgebruikte en universeel gedragen concepten als Diversiteit, Inclusie, Gelijkheid, Racisme en Macht te begrijpen. De inhoud die de WOKE ideologie aan die concepten geeft verschilt namelijk fun-da-men-teel van de inhoud die u en ik aan die begrippen geven. Je kan geen beroep meer doen op feiten, realiteit, redelijkheid, rationaliteit of geloof want dat zijn allemaal toepassingen en kanalen van systemische witte heterosexuele, patriarchale macht. De Westerse blanke hetero man van na de Verlichting is in hun visie de ultieme boosdoener.

Als er ergens een racistisch voorval is dan is dat volhens hen omdat we in een maatschappij leven die een systeem heeft voortgebracht dat toelaat dat zulke racistische voorvallen kunnen gebeuren. Dat is totalitarisme. Volgens de invloedrijkste publicisten uit de woke beweging Sensoi en DiAngelo moet die maatschappij omver geworpen worden. Ze zijn daar heel duidelijk over en herhalen dat revolutie nodig is doorheen hun werk. Dat is hun wereldbeeld: het systeem is racistisch omdat het is ontstaan met inherent racisme en met medeplichtigheid van mensen die niet wisten dat ze racistisch waren en die dachten dat ze objectief waren. Voor Robin DiAngelo is objectiviteit niet wenselijk. We moeten het ‘subjectivisme’ hanteren. Het subjectivisme van de doorleefde werkelijkheid van systemische onderdrukking is de hoogste en enige werkelijkheid.

Woke in 4 kernideeën opgesomd:
– de systemische idee van macht is aanwezig in alles
– de taak van activisten is om dat overal zichtbaar te maken door bijvoorbeeld uw winkel te plunderen, een kritische prof te ontslaan, uw sollicitatie bij de overheid te weigeren op basis van eerdere tweets, op sociale media een hetze te ontketenen tegen iemand die tegen het dogma durft in te gaan (dogpiling), de mogelijkheden zijn eindeloos….
– waarheid doet er niet meer toe, een objectieve waarheid bestaat namelijk niet
– men streeft naar maximale impact, uw intentie doet er niet meer toe, men mag zich voor het minste slachtoffer voelen
Dat is de essentie van het WOKE-isme: een simplistisch, onwetenschappelijk, bijna religieus dogma over systemische macht en onderdrukking.

We gaan nu de terminologie wat nader bekijken, vooral de kernbegrippen Diversiteit, Inclusie en Gelijkheid. Onder diversiteit verstaan u en ik namelijk: laat ons iedereen een kans geven en met respect behandelen ongeacht ras, geloof, geslacht of sexuele orientatie. Dat is hoe WIJ dat concept zien. Dat is de heersende visie in het Westerse liberalisme sedert de Verlichting. Dat is nadrukkelijk NIET hoe de woke sekte het ziet. Wij denken dat een vrouw als Valerie Van Peel, een openlijke homo als Lorin Parys, een zwarte Europarlementair als Assita Kanko of een allochtoon parlementslid als Nadia Sminate uitingen zijn van diversiteit. Volgens de woke ideologie zien we dat helemaal fout.

Dat is nadrukkelijk NIET hoe de woke ideologen diversiteit zien, want Van Peel, Parys, Kanko en Sminate, dat is de verkeerde soort diversiteit. Dat is voor hen geen ‘authentieke’ diversiteit. Wat bedoelen we daarmee? Authentieke diversiteit bestaat enkel bij de aanhangers van het woke dogma en hùn visie op identiteit. Het slachtofferschap staat centraal. Identiteit komt op de eerste plaats. Iemand als Assita Kanko herhaalt steevast dat ze eerst mens is en dan pas vrouw en zwart. Ook Parys, Sminate en Van Peel laten zich niet reduceren tot de groep of minderheid waartoe ze behoren. Ze weigeren ook de “slachtofferrol” te spelen die het intersectionalisme typeert. Dat is dus géén diversiteit zoals aanhangers van het WOKE dat zien. Als je geen aanhanger bent van hun dogma heb je namelijk “vals bewustzijn”. “False consciousness” is alweer een begrip dat aan Marx ontleend werd, maar pas echt begon aan te slaan in de Frankfurt School.

Volgens CT hebben wij allemaal het racistische, homofobe, patriarchale, cisnormatieve systeem geïnternaliseerd waardoor we het niet meer kunnen zien. Voor de woke fanaten betekent diversiteit: universaliteit van hun dogma en de critical theory, met gekleurde gezichten.

Hetzelfde geldt voor het begrip INCLUSIE. Wat betekent dat concept voor ONS? Iedereen is welkom, we mogen niemand uitsluiten op basis van ras, gender, sexuele orientatie, handicap… Wie kan daar nu tegen zijn? Wat betekent het voor Critical Theory ideologen die alles door de lens zien van systemische macht en onderdrukking in een omgeving waar waarheid geen enkele rol speelt? Voor de woke ideologen betekent het: alles wat iemand ongemakkelijk of oncomfortabel zou kunnen maken of mogelijks zou kunnen beledigen als lid van een minderheid is voortaan ‘off-limits’ en daar mag niet meer over gesproken worden. Concreet is dat zo goed als onmogelijk. In de praktijk betekent het: oplopende censuur, op eieren lopen, niet meer kunnen zeggen wat je denkt uit vrees om iemand voor het hoofd te stoten. Communicatie wordt zo onmogelijk, zelfs met vrienden, zelfs met je eigen gezin of familie. Alles moet eraan! Het is een extreme vorm van hypersensitiviteit voor allerhande uitingen en het maakt niet meer uit wat uw bedoeling of intentie was. Intentie telt niet meer mee. Het betekent dat communicatie strak aan banden gelegd moet worden. Het is een totalitaire omgeving waar enkel de “juiste” denkbeelden nog vertolkt mogen worden. Een referentie ivm deze denkwijze is “Being White, Being Good” door Barbara Applebaum.

Een andere manifestatie van INCLUSIE volgens woke is segregatie. George Orwell zou trots op hen zijn. In een blanke patriarchale hegemonie zijn blanken overal en dat weegt zwaar op gekleurde mensen die onder die blanke dominantie moeten leven. Ze hebben dus nood aan “safe spaces” zonder blanken. Dat is segregatie, maar zij noemen dat “de-segregatie”.

Een derde belangrijk concept is GELIJKHEID. Het verminderen van ongelijkheid is over de ganse Westerse wereld een streven. Maar andermaal is dat NIET wat de woke cultus onder dat concept verstaat. Met gelijkheid bedoelen wij in de Westerse wereld: gelijkheid van kansen. De woke ideologen bedoelen gelijkheid van UITKOMST. Die men desnoods met dwang en uiteindelijk meestal met geweld wil afdwingen. Het doel is dus net als bij Marx een egalitair utopia. Dat heeft men in de loop van de voorbije honderd jaar al op verschillende plaatsen en op verschillende tijdstippen geprobeerd. Dat draait altijd en overal uit op een humanitaire ramp met onvrijheid, dwang en geweld. De Gulag Archipel draaide op die ideologie. Hoe kan je deze principes in de praktijk herkennen? Quota, daar begint het mee. Niet langer de beste kandidaat op de juiste plaats maar een geforceerd systeem op basis van ras, gender, geslacht, afkomst, religie. De Stad Gent onder leiding van Matthias Declercq is daar volop mee bezig. En Mechelen met Bart Somers en Kristof Calvo. De tandem Open VLD en Groen is in Vlaanderen de belangrijkste trekker van deze revolutie tegen de fundamenten van onze Westerse beschaving. Men wil daarbij steeds meer ‘historische onevenwichten’ laten mee doorwegen om sommige groepen (cisnormatieve blanke hetero mannen) te benadelen en anderen voor te trekken. Dekolonisering is nu volop ’n vogue’. Het zal NOOIT genoeg zijn.


De Orwelliaanse redenering wordt helemaal doorgetrokken en het adagium is nu: als antidiscriminatie ongelijkheid produceert is het racistisch. Als discriminatie gelijkheid van uitkomst genereert is het antiracistich. We hebben dus meer discriminatie nodig

Zulke totalitaire systemen leiden altijd en overal tot geweld. Het doel is een egalitair utopia. De vijand is het westers liberalisme van na de verlichting. Het middel is activisme en constante problematisering van alle facetten van onze samenleving. De praktische uitingen zijn nu al overal merkbaar. En die ontsporingen gaan steeds verder. Denk aan het woke beleid van de Stad Gent, de volgehouden aanvallen van Van Quickenborne op de vrijheid van meningsuiting, de recente botsing tussen Valerie Van Peel en UNIA waar een harde kern van de anti-westerse anti-liberale woke ideologie dominant is. Je kan overal en elke dag manifestaties van deze gevaarlijke totalitaire ideologie zien. ‘Woke’ is de lijm die het Vivaldi allegaartje van 7 partijen samenhoudt: wie zich verzet is racist of fascist of nazi. Een moreel vingertje en een dogmatische houding is bijzonder handig als je regeert zonder meerderheid. Tegenspraak wordt onmogelijk. En dat is slechts het topje van de ijsberg. In de USA (voornamelijk in Portland) woedt de strijd ondertussen steeds heviger, met de Black Lives Matter beweging op kop. Men lanceert daar nu het concept “Whiteness is property”. Het bezit dat je hebt? Dat heb je gestolen. Men probeert een pseudo-intellectuele basis te creëren om (blank) bezit af te nemen. En een tweet van een belangrijke Critical Theory kopstuk naar opvoeders (!!) begon met de aanhef “What are you burning?!” In de opsomming die volgde noemde men tot twee maal toe mensen. Blanken, dat spreekt ondertussen vanzelf… De woke ideologie is duidelijk antisemitisch, iets wat ze associeren met whiteness. De overeenkomsten met het fascisme dat ze zogezegd verafschuwen stapelen zich steeds verder op.

De woke ideologie verspreidt zich wereldwijd exponentieel als een virus. De beweging ontstond in academia, verspreidde zich naar media, redacties en NGO’s. Ze is nu beland bij overheden en bij grote bedrijven via de HR afdelingen. Het is een internationaal fenomeen en een kanker die regeringen, organisaties en de ganse westerse maatschappij van binnenuit opvreet met het doel deze omver te werpen. De kern is een radicale uiterst linkse stroming die langzaam het ganse politiek bestel aantast. De kanker zit een gevorderd stadium. Bij ons zitten de radicale ideeën het verste geëvolueerd bij Ecolo/Groen en een dominante groep bij Open VLD onder leiding van Somers, Rutten, Matthias Declercq en Van Quickenborne. Hoe ironisch dat net Open VLD deze openlijke aanval op de waarden van de Westerse samenleving en het klassieke liberalisme het hardste uitdraagt. Het is tijd dat andere partijen dat gevaar inzien en terugvechten voor onze grondwettelijke vrijheden en de waarden van onze westerse maatschappij. Het is dat liberalisme met de beste man op de beste plaats, vrijheid van meningsuiting, vrije markt en een open samenleving die geleid hebben tot de grootste daling van armoede en kindersterfte, de grootste vooruitgang in wetenschap en geneeskunde, de verkenning van het heelal en de diepste hoeken van ons bestaan. Het communisme heeft nog nooit ergens tot welvaart of vooruitgang geleid. We moeten onze overheid, onze bedrijven en onze maatschappij beschermen tegen zulke ideologische kankers. De verworvenheden van het liberalisme zijn kwetsbaar. Ze liggen onder vuur, ook bij ons door een harde kern fundamentalisten en kortzichtige politieke opportunisten binnen Vivaldi. Er is niet zo veel fantasie nodig om je voor te stellen op welke ramp we afstevenen als de woke fundamentalisten de handen in elkaar slaan met de Brusselse jihadisten en moslim groepen met een historiek van geweld en ervaring met wapens. De Belgische variant van de woke stroming zou potentieel de gevaarlijkste kunnen worden. Laat ons de moed hebben om voor onze vrijheid te vechten zoals onze voorouders dat voorgedaan hebben.

RT = Welkom.

versie 2.0 – 22/02/2021

Deze tekst is gebaseerd op twee lezingen door James Lindsay voor Sovereign Institutions en New Discourses
andere belangrijke bronnen over dit thema zijn:
James Lindsay and Helen Pluckrose, Cynical Theories
Douglas Murray, The Madness of Crowds
Michael Rectenwald, The Google Archipelago
Peter Boghossian and James Lindsay, How to have impossible conversations
Michael Rectenwald, Beyond Woke
Jonathan Haidt, The Righteous Mind
Gad Saad, The Parasitic Mind
Michael Rectenwald, Springtime for Snowflakes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: